Here comes the piss truck

“Here comes the piss truck” they were yelling and laughing. I don’t know why they call it that, but its arrival felt like a regular proceeding to the end of another working day for the Columbia Road Flower Market. Street markets are strange, in the sense that they have a single day working week; albeit an intense one at that.

Stranger is the three-sided football league we play in. A single, two-hour endeavour, first Sunday of each month. Less stranger is ‘planned engineering works’ that take place across various public transport infrastructure networks of London. Which is why, I had to cycle on a city bike to Tower Bridge, and run to New Cross thereafter, courtesy of my bike’s broken pedal and the festive period that prevented a quick fix.

That stretch of South London on any given Sunday is primarily home to communities of Afro-Caribbean origin who stroll between their homes and those of their relatives and their local centres of religious affairs. Congregations in front of brickwork, concrete or makeshift churches, Victorian, postwar, or semi-urban houses are celebrations of colour and glamour.

Running on a side street somewhere between South Bermondsey and Surrey Quays, I came across a lady, all dressed in white except for her golden necklace and the grey earphone through which she was euphorically talking to a relative. Her posture could not have been any calmer, though. She was taking small and calculated steps and owned the very pavement we shared for those few seconds. She smelled of summer; the streets smelled of River Thames’s low tide. By the time it reaches London, the river picks up some salt and it was this indistinct trace of smell of salt that was helping my head keep clear.

The game went well; we did a good job. It’s now 3 games without a loss; a straight out win, followed by two winning draws. We jumped on the unreliable Overground on the way back, which was now running a more regular service. I took my usual route from the station but instead of cutting directly across to my street, my feet dragged me across Columbia Road (next street up) to see the market day come to its conclusion. Only few more stalls were up, and there has been carnage of flowers; those that did not make the cut and were not walked home by young couples and aspiring flatmates.

A very loud truck started its engine and started rolling up the street. When it finally stopped before the last stall standing with a loud roar, the driver jumped out to the yells and laughs of the traders. They called it the ‘piss truck’. Another week had just ended with little out of the ordinary. The ‘piss truck’ was about to start its duty of sweeping away the end of the week as I hastily, but calmly, took this picture.

After a 5-minute deliberation or a 15-minute drivearound, I parked the car on Esplanade by North Derbigny. It looked safe enough to escape a parking ticket, yet shady enough to warrant an overnight break-in. At this point, I rated the former over the latter. I got out of the car and looked around. The driver of the car behind ours was inside and gestured at us. He was about to rest the case on both parking tickets and safety. He was to be the Damiel, watching over Wim Wenders's Berlin. 

He came out of his car and asked for some change. I gave him the four quarters I had in my pocket and turned to him to add: "I only have four quarters in my pocket." 

He replied, with his thick Southern accent: "I need the cash for the tank, man. I need to get to my job." By this point in the trip, I was able to articulate a fair ratio of the Southern accent thrown at me. By this point in life, I was able to articulate largely how genuine such requests were meant. But I only had four quarters in my pocket and I gave him all.

I knew exactly which direction we needed to be headed. I played dumb to waste time, so I could observe the man's next moves. If he were to break into the car and even if that took place hours later, I had a sense I could be able to tell, if I observed long enough.

I turned to Z. and pretended to check our destination on Google Maps. Damiel came forth and asked if we needed help. We didn't need any help. Not from him, nor from Google Maps. I knew exactly where we were going. 

I turned to him and said: "Sure, we are trying to get to 623 Frenchmen." We were following the advice of S. who was going to host us the next evening, whom I had not seen since we finished Uni. The Spotted Cat was one of his favourite in town!

Damiel knew. He lifted his head, quickly turned his slender body on his feet and walked back towards his car, murmuring: "just hold up, I'll walk you there."

"You don't need to bother man, but as you please" was a redundant British politeness. The Creole kindness swiftly ignored it.

We crossed the street and started walking south. By the next block we were already back in French Quarter keeping our direction until Burgundy, one of the few southeasterly crossing diagonal streets into Frenchmen. He exchanged greetings and handshakes with a few people on the Esplanade. I asked him about the devastation caused by Katrina. He told us everywhere around us flooded except for Bourbon Street: "the rich are always protected!"

He wanted to make sure I knew exactly where we turned left and then right again, so I could find our way back easily. But we weren't walking back to the car at the end of the night. We didn't sleep in our car. He did.

Damiel was a 53-year old man who occasionally did labour work. Whenever he could find one. And whenever he could put together enough money to put gas in his tank to drive there and pay the $10 upfront to secure accommodation and shower for the three days he would spend out there. He had three daughters, aged 31, 29 and... before he could tell us the other's age, he got interrupted by a local. They've had a quick chat.

"Aaahhh, you want to know more about Katrina", he said half jokingly when I asked him another question. He hadn't seen his daughters in many years. They lived in Texas with their mother. Did they now also have a stepfather? He was living to see them again, as soon as he could. He lost them, as he lost all else to the storm.

"If I came to your town, I would want locals like you to show me around. That's why I am walking you to your destination" said he, while pointing out at a few restaurants and bars he said we could check out. We knew exactly where we were going. He knew exactly where we were going. He was sharing his life, and his city with us. 

He didn't mix Turkey with Kentucky when I told him where we were from, unlike that young police officer on the highways of Mississippi who stopped me the day before. That officer had advised me "to watch yourself in New Orleans; it can be a dangerous place." So far, it was nothing but a city watched over by angels.

"Are you Muslims? I turned to Allah one day" he exchanged. He would later leave us with an "alhamdulillah".

15 minutes had passed since we started walking. The mild tunes of jazz had started to mix with the progressive drum beats as the scent of gumbo was merging with the stench of running sewer. We were treading less carefully to avoid the dirt. His large feet were on auto-pilot. His large smile would reveal his missing teeth. His large soul kept us company all the way through.

We exchanged hugs and went on about our dues. As Damiel left us, he noted: "You left your car in a risky spot. But for tonight, it is the safest in town."

A gig followed the dinner. We ran into K. that evening and talked about how New Orleans made us feel. She'd been there for a few weeks, we had, for just over 24 hours. Z. and I shared the mutual feeling of magic. Post-Katrina gentrification had so far taken little out of it.

I made the quick walk next morning to pick up the car. Z. was preparing to check out of the hostel. It was yet another very warm and humid late-May morning. The previous day's long walks through Treme, Bayou St John, the City Park, Mid-City and Algiers would leave way to a very long drive via Alabama coastline and Selma to Atlanta. The city was preparing for the Memorial Day and the long-weekend holidayers were slowly getting ready to hit the roads back. The river breeze washed over the fresh beignets.

Most of the cars parked around ours had seemed to have left long ago. Ours was  intact. Damiel's was behind it. He was sleeping in his car. I hesitated. I struggled to leave without a goodbye, I struggled to decide whether I should wake him up to offer more money; not in return for his company or even guardianship, but because he said he needed it. I thought better of waking him up. How difficult was he finding to fall asleep? 

How little did I know about the sleeping rituals of a man who had to make a habit of living in his car. He was under a blanket and that is when I had realised, in broad light, how crowded inside of his car was. It was as I was leaving him I realised, we never learned each other's names.

lucid disguise

Of all the possible juxtapositions in this part of #eastend this has always intrigued me the greatest: 

In the foreground is Carter House of Holland Estate by East End Homes in #spitalfields, a typical 1930s social housing estate, home to a large Bangladeshi community who has made large parts of#bricklane what it is today (on that note: brick lane has been a street of constant transformation over the past century and a half, something that's got frequently missed out on the anarchists vs. cereal-maker gentrifiers debate last year). In the background is the Nido Building functioning primarily as a private student accommodation unit. In any other context, a building whose architectural style I find more appealing than other people may, its cladding and dominant blue hue convey to me a false interpretation openness and transparency.

Both estates/buildings are located within the borough of Tower Hamlets, where its edge with the City of London is defined by Middlesex Street, right beside, to the west of Nido Building. The borough council's revenues from Nido's development may even have helped preserve and maintain Holland Estate to date, although we know there is an imminent threat of destruction to pave way for a new development. 

This is a site that sits right in between recently developed, tourist-attracting Spitalfields, developing and startup/incubation promoting, Norton Folgate, rapidly changing, looks-more-like-Manhattan neighbourhood of Aldgate and of course, the behemoth that is the City of London. All of these areas historically, as well as economically established and diverse, naturally prone to phases of structural transformation. #cutlerstreet #clothierstreet existing and transformed (Discount Suit Company) textile and fashion stores are all reminiscent of the huge legacy of this particular site of East End. No wonder why, of course, the pedestrian footfall on #brunestreet where this photo is taken is almost zero while city workers, students, walking tours, lunch breakers flock to arteries and avenues nearby.

Yet in the middle of this mish-mash, what stands out for me is how Nido Building's almost curtain/wall-like shape cuts Holland Estate from the rest of its surroundings in a way no other block of buildings are so visually overshadowed by other City towers that are architecturally so much more forthcoming and eye-catching, such as the Gherkin or Heron Tower just further south. You could argue that this wall protects Holland Estate in a symbolism representative of urban walls we know of our recent past, be it the Berlin Wall, Iron Curtain or the Western Wall. And for that reason, like all other walls before and after it, to me it represents a threat and a cursing in not so much disguise...

Remember, remember, the salt and vinegar

It has just past midnight now. Antony is mellowly singing Swanlights into my ears. The flutes and the violins beneath the noise cancelling headphones are overrid by the sound of fireworks setting off in the background, for the Guy Fawkes' Night. British are blowing things up to celebrate an event that avoided the blowing up of the Parliament, as a friend noted wittily.

There is a bitter chill -- it is just a couple of degrees above freezing temperature, but it is kind of warm inside me. A young couple walk past me towards the pub at the junction of St. John Street and Percival Street. The girl is drunk. I wonder what she thought when she saw the wedding gowns on display at the fashion store next to the pub, as she held tight on to the arms of the tall boy. By tall, I mean British standard. By short, I would mean myself.

I am dragging my good, old road companion, the red Raleigh bicycle. Four and a half years on and it has not let me down. It is in such poor condition that noone bothers to steal it, or parts thereof. It is in such decent condition that I happily ride it as the wind blows through my hair and the lack thereof and next to. I hope I did not jynx the good fortunes of my Raleigh and me.

It is a rather bizarre coincidence but as I was leaving the building I work in, I ran into a student that is in the Master's programme affiliated with our centre, the programme I completed in 2008. We walked up Kingsway and a bit of Theobald's Road before she turned into Lamb's Conduit Street towards her direction home. She told me she is from Raleigh, North Carolina. I only realised this coincidence as I type these.

So, I stopped at the corner of Central Street, to see if I get a glimpse of any firework excitement. I was hoping for a few drunken fireworks that would skirt around the Barbican and the Shard in the background. I wouldn't mind if it hit the construction of the Walkie Talkie, as long as it does not harm any workers that may be on site now, physically and economically, that is. Much to my avail, the festivities of the night already stopped and the ugly Walkie Talkie gets away with it this time. The notorius British safety rules and regulations must have come to its help.

All I want is a box of chips with salt and vinegar right now. Well, and an Old Fashioned would do nicely, too. I gues I will give the local fried chicken store its long awaited chance -- the shop owner won't be too happy when I go only for fries, I don't know how the chicken will feel. And at home, we've got some new whiskey. I think it is blended Scotch, and it will be a waste to substitute for a bourbon, but who can tell the difference when stuffed in their mouth with chips with salt and vinegar?

A delivery truck just drove by and dropped a large white box. The driver made a 360 turn, metres ahead and came back to pick it up. It must be a valuable piece -- shame I was too slow to investigate further. I am always slow in cutting corners short. But, well I better cut the next corner soon, before my fingers and toes freeze, and before the fellow chickens close for the night. At least, by now, my flatmate must be asleep, so he won't mind my greasy fingers on his whiskey bottle. Cheers to him!

o 2. kahveyi icmeyecektim

ofisteki bilgisayarimi uyuttum, malak gibi yuruyorum Londra sokaklarinda. waterloo bridge, the cut, elephant and castle, usw... biri de benim beynimi uykuya yatirsa da bir kac hafta sebze gibi yasasam. o 2. kahveyi icmeyecektim. zaten 2. kahveyi almasam, aylar sonra ilk defa denk geldigim M.C.'yi gormeyecektim ki, o da bana "abi saskinlik icerisindeyim, tam su postere bakiodum, bu Omer'in D.'ye ne kadar benziyor diye dusunurken tam seni gordum" deyip beni oraya yonlendirmeyecekti. neyse, canimi sikan D.'yi 4 yil once ilk gorusmelerimizden birinde uzun uzun oturup muhabbet ettigimiz ve aksam konsere birlikte gitmeye ikna ettigimde ilk defa, o guzel bahar aylarinda Kentish Town'da yasadigimda evimde kalmaya goturen gunun temel kahramanlarindan olan o bankin tam da arkasindaki posterde fotografi ile karsi karsiya gelmem degildi. ya da hava raporunun onumuzdeki 15 gunun 14unu yagmurlu gosteriyor olmasi da degildi tam olarak.

surekli 1. olmaya yonlendirilerek buyumek, en saglikli cocuk gelisimi olmayabilir. ukalaligimi affedin, citayi yuksek tutan ben degildim, sadece soyleneni yapmaya calistim. ilk fireyi ortaokul-lisede derslere calismaktan vazgecerek verdim. yerini doldurabilecek cok sey vardi aslinda, belki de sorun bolluktaydi. ne tenis antrenmanlaina gereken ozeni veriyordum, ne okulda duzgun bir ogrenci gibi davraniyordum; simarikligimin fazla bir getirisi dahi yoktu. ne halt yemeye siralarin uzerine cikip ogretmenlerimi delirtip arkadaslarimin hakli tepkisini cekiyorsam, salakliklar yasayarak ogreniliyor. az once old vic ve young vic'in onunden gecerken hayatimda tek pismanlik duydugum seyi tekrar animsadim: drama dersindeki hocam "bu senenin muzikali icin secmelere gelsene" dediginde utangaclik yapacagima, siralarin uzerinde dans eden sebekligimi takinabilseydim, simdi tiyatrolarin onunden gecerken sinsice "sahne arkasi kapilarindan iceri baksam mi" diye dusunmekten otesini yapiyor olabilirdim.

neyse, hayat pismanliklar duvari degil ya, gene de vanayi ara sira gevsetmekte yarar var. 2 rakami hep bir sikintili zaten. asal sayi mi degil mi bilinmez. sosyal ortamlarda 2nin katlari coklukla cozumsuzluklere sebep olmustur. genelde 2. olanlar, 1. kadar sevinemezler ama 3.den daha cok uzulurler. hayatimin 2. karting yarisinda 2. olarak babalar gunu'nde babama adamistim kupayi; zaten besiktas da serefli 2.liklerin takimiydi, 2 boyuttan fazlasini da goremedigimi iddia ediyordu zamaninda birileri, demek ki 2 ile yetinmesini bilmeyene mustehakmis 2 gun ust uste gun yuzu gormemek su sehirde.

neyse, o 2. kahveyi icmeyecektim. simdi bari doneyim de biraz is yapayim. gune 2. defa baslayayim, belki bir ise yarar.

a weather warning

There is that distinct smell out there tonight. My awareness of it does not necessarily stem from the consistent weather warnings they had during the day regarding strong breeze, heavy winds..

Every city has one of its own. London's got that one with a mix of yeast, piss, greenery, deity, piety, prosperity...

I am on a side street off of Theobald's Rd.

There are not many side streets of such relative insignificance off of Theobald's Rd. Most of the streets lead to somewhere significant... that's the cost of being a major thoroughfare in central London. Your branches lead off to somewhere of such significance that either the pavements are too wide (which means many pedestrians will walk through there at the dark of the night) or that the roads are 2+ lanes; and in either case, that's not a street you would want to take an emergency piss on..

but this one here, called King's Mews is a particularly narrow one...

there are houses with fake, freshly white painted colonnades...

the small alleyway leads to a wider street. It is a common makeshift adaptive English planning heritage but it reminds me of the ad hoc street typologies created in modern Istanbul.

I feel like I am walking through a street in Bomonti. A Jewish cemetery left of me, an Armenian school to the right, an off-license straight ahead, a transvestite across the road --- all, a travesty of urbanity...

only difference in being that I wouldn't be out on a hunt to piss on the streets in Istanbul, it never was part of my "culture" but neither were the Danish ladies I first encountered kneeling down and pissing on the spot at Roskilde.

Across from the side of King's Mews from Theobald's Road is some Inns, demarcated and boundaried by walls, the height of a 1.5 human's height (just about the size of Berlin Wall?).

Beyond there is where lawyers luncheon every day, I always cycle past it. It is always on my sight but why weren't these "sale" signs on this side of King's Mews that I see put up on abandoned buildings? There is a house under renovation with furniture scattered about, dirty white look like dead mannequins at night. These signs remind me of the Eskidji signs, green on yellow that popped in the affluent neighbourhoods of Istanbul in mid-2000s, at that time of my life when every fresh breath of breeze I inhaled smelled of identity, of urbanity, of places afar that had lived and will always live long past my life and my apprehension.

I stand next to a fake collonade....

I want to have you in my arms.

bir topağacı-kabataş yürüyüşü antolojisi

bugün saat 11:15 ila 11:40 arasında gerçekleşen ama hayatımın farklı dönemlerini tekrar tekrar yaşadığım kısa yürüyüşten seçkiler, şehrim İstanbul'dan bir kesit:

- her mevsimde, havada, yaşta, sıcakta, soğukta, yürüyerek, koşarak, zıplayarak inip çıktığım merdivenlerden aşağı indim. hava güneşli, saat 11'i biraz geçiyor.

- lise 2 ve 3'te dershaneye giderken hep tercih etmekte zorlandığım ayrıma geldikten sonra şair nedim caddesi'ne doğru girdim.

- tek başıma veya başka bir şehirde yaşamaya başladıktan sonra daha çok ilgimi çeken çamaşırhane'nin yanından geçtim.

- sağda, o hep çok sevdiğim, tepesinde minik bir kasrımsı ev olan dar ve küçük sokağa baktım.

- 4 yıl önce, S.'nin kan testi yaptırdığı, camiinin yanındaki, köhne sağlık ocağına baktım. yanından birlikte geçerken, 'burda yaptırmıştım kan testini' dediği soğuk kış gününün gri gökyüzünü ve sağlık ocağının mutsuz görüntüsünü anımsadım. gökyüzündeki güneşe bakıp, gülümsedim. o günü ve o sağlık ocağını sevmiştim.

- W Hotel'e geldim. geçen sene konferans hazırlığı sürecinde orada akşam yemeği yediğimiz günü anımsadım, ve R.'nin Akaretler hakkında 'burası Disneyland olmuş dediği anı'. sağlık ocağından çok farklı bir atmosferdi.

- o sırada kavşakta karşıdan karşıya geçerken önümden bir taksi geçti. çavuşoğlu taksi...

- akaretler'den aşağı yürüdüm. lise son'da E. ile çıkarken, kavga edip geçici ayrılık yaşadığımız bir dönem bir çocukla öpüştüğünü anlattığı bir bahar akşamı onun evinden dönüşte caddebostan

- taksim dolmuşundan inip, akaretler'den yukarıya yürüyüp, teşvikiye üzerinden eve gittiğim anı anımsadım. (sonra, yıllarca, A. olan ilişkim dışındaki ilişkilerde tam sadakati benimseyemememin nedenini E. olan ilişkimde yaşadığım travmalara bağlamışımdır).

- dolmabahçe'ye doğru döndüm. orta okulda bir yılbaşı akşamı. H ile Taksim'den Kuruçeşme'ye yürümüş, Kuruçeşme'den aldığımız bir muz likörü (ben) ve şarap (H.) ile yağmur altında bu cadde üzerinden geri Taksim'e yürümüştük. o gece ilk defa sarhoş halimi görmüştü ailem, 2 gün konuşmamıştı babam benimle.

- karşı kaldırımda ise, bu seneki yılbaşına yakın bir akşam F. ile beklenmedik bir yürüyüş yaptığımız geceyi anımsadım, beni sürekli yola doğru itip durduğu.

- orta okul mezuniyet balomuzun yapıldığı swissotel'e bir bakış attım sağ tarafımda, tepede.

- babamın omuzlarında, küçük bir çocuk olarak, eski açık'tan ilk canlı futbol maçımı izlediğim İnönü Stadı... (normal yaşam süremden 2 yıl eksiltecek olan kanser teşhisine yapacak doktorun bilmesi gereken bir gerçek olabilir erken yaşta Beşiktaş taraftarı olmuş olmam)

- solda, yolun karşısında dolmabahçe camii. küçük yaşlarımda babam, amcam ve amca oğlu kuzenimle birlikte sabahın çok erken saatlerinde uyandırılıp abdest aldıktan sonra saatlerce dizlerimin üzerine oturtulmak üzere vaaz dinlemek ve bayram namazı kılmak üzere yollandığımız camii (ileriki yıllarda, daha geçerli ve mantıklı nedenlerle dinden uzaklaşmamda etkisi olduğunu düşündüğüm, ama önemli bir deneyim olarak anımsadığım bir olgu olduğunu düşünmüşümdür bunun yıllarca)

- ve hemen dibinde kabataş iskelesi: elimdeki boğaz manzaralı yeni açık bjk-gs maç biletini yırtıp atmamla sonuçlanan beklenmedik bir mart akşamı, meltem, ve iskelenin yanından A. ile yürüyüşümüz. üzerinden 3 yıl geçmiş. saat 12:00'de kendisi ile buluşmam gerekiyor, geç kalmasam iyi ederim.

ve kabataş'tan tramvaya bindim, saat tam 12:00'de olmam gereken yerdeydim. 45 dakikada parçalı hayatlarımı (parçalı bulutlu değil, tamamen güneşli bir havada) tekrar yaşayarak... güzel bir güne güzel bir başlangıç oldu. biraz olsun beni ben yapan anılarla, biraz beni ben yapan şehirde, bir kez daha...

queen anne winked at me...

or so I thought. but it did not matter. then i turned left, walked through the square, and in between the modern bricked animated building on the left, and the modern glass and steel building on the right, the dome of the st. paul's shone through the moon light. the clouds waned away. then i walked through an alley way. england pushed forward down the left flank, the croatian defense struggled. they were the first people in the last 15 minutes, voices of whom i could not hear, figures of which i could not choose. the blue light disappeared and i was gresham street. king street met guildhall and there stood noone but a beautiful silence of the City in a breezy autumn right. coleman street leads to Great Swan Alley, only if you can follow your feet. the wind will fill your light red jacket, a row of desktop computers in well-lit, empty office buildings will keep you warm, because you are away from their cold. he looked puzzled in front of the 2 Copthall Avenue, the fluorescent moonlight blue did enough to draw him near and i was bemused by the building behind. abundance of redeveloped office space, a masoleum of ivory loneliness. turned right on the end of the street to greet tower 42. moorgate runs a few late evening cabs, a guaranteed same day delivery of bonds and equities to their studio homes up in the north. they are all going home, but i have just arrived to one. swerve through austin friars and in through pinnar's passage. let them go their way, the suits on the x axis, and the tower spines on the y axis. just take a lonely walk, an unexpected one, through the City, on any evening or a dull Sunday. sit on the stairs of the cathedral, love London, and send my regards to queen anne.

Story of Hamburg and Altona in Istanbul (English) -- Istanbul'daki Hamburg ve Altona'nin Hikayeleri (Turkce)

This entry is bilingual.
Bu yazi hem Ingilizce, hem Turkce'dir. Turkce metin icin asagi satirlara bakiniz.

-----

The German High School of Istanbul (Deutsche Schule Istanbul) lies in a very central location, around the Tunel-Galata neighbourhoods of Beyoglu District. This area (referred to as 'Pera' in the Ottoman times) is full of history as it has been the 'modern' central district of Istanbul, being homes to many Jewish, Armenian and other non-Muslim communities, whereas the historical peninsula, consisting of Eminonu and Fatih regions are the 'traditional' central districts. Beyoglu district hosts many churches, most of which are Christian Orthodox but a few Catholic ones can also be found, as well as other historical institutional landmarks and some of the prettiest architectural sites. The German influence in the area is much less compared to that of the Armenian, Greek, Jewish, or the more contemporary French influences. However, apart from the German High School, there are two other landmarks that I have been curious about in the last few years. Today I found out about 2 stories, that are to do with the names of these 2 places: Altona Bufe, and Hamburg Kiraathanesi (also called "Hamburg Cafe").

When you walk towards the Galata Tower from the Tunel Square, on the left is the Altona Bufe, a small shop that sells chicken doner for 1 Turkish Lira (equivalent of 0.5 Euros) and some rice to go with it. It was initially a 'pilavci' (a rice-shop) and was turned into a full-catering doner-pilav shop over the last few years. When I approached the guy behind the doner to enquire about where the name comes from, he gave me the following answer:

- There is this guy, that comes and eats from us once in a while. 2 years ago, he told me he is from Hamburg Altona. You know, it's a place name. In Altona, he has a 'pilavci' (rice shop) just like mine, and he is also from Sivas, just like me. He doesn't speak Turkish anymore but he told me 'why don't you have a name for your shop? why don't you call it Altona?'. That's where the name comes from.

This was rather different than what I expected. I was expecting at least to hear some crazy story about the owner of the shop being from Altona and missing the Turkish community in that Hamburg neighbourhood, or a story in which the shopkeeper was a fan of Fatih Akin (who is also from Altona) or has met him there (that would actually be my story if I opened a shop and called it Altona)... In fact, this was rather a dull story which I had to walk away with.

However, the second story is a bit more interesting:

When you walk up towards Tunel from Tophane along the famous Kumbaraci Yokusu, on your left-hand side you will notice a well-preserved, remarkable church. It is the Crimea Memorial Church (see the link for a nice image). When you walk into the street where the church is, you will come to the "Hamburg Kiraathanesi" (also named Hamburg Cafe, recently for foreign visitors) at the end of the street. Over the last few years the dilapidated looking 'kiraathane' tried to transform itself into something more appealing. Now it has a wooden exterior that fits better into a countryside concept, but what mattered to me was where the name "Hamburg Kiraathanesi" came from. I found out today:

As I took a picture of the 'kiraathane', the teaman of the kiraathane walked out. I thought "oh, OK, he'll tell me to leave, I'm busted". He actually looked quite cute, a small, chubby Turkish teaman. So I approached him and asked him:

-Hello, can I ask you why this place is called Hamburg Cafe?

His reply was a bit surprising to my liking. He giggled and smiled whilst saying:

- Hehe.. You know.. There is this place called Hamburg... down the road.. (pointing towards the sea). We would not be allowed there we were young (he's about mid 30's to 40's looking). So, we named this place with regards to that. Now we have our own Hamburg, hehe!

This statement, this confession, this admission was so sweet, just like the guy himself, I just could not do anything but smile to my ears.

Of course, down the road, where he pointed towards the sea... are the famous brothels of Karakoy, and god knows who have made their way in through Hamburg of Istanbul...


------

Alman Lisesi, Beyoglu'nda, Tunel ile Galata mahalleleri arasinda, merkezi bir yerde konuslanmistir. Tarihle dolu Istanbul'un bu 'modern' merkezi eskiden Yahudi, Ermeni, ve diger gayri-Muslimlere ev sahipligi yaparken, sehrin 'geleneksel' merkezi ise tarihi yarimadada, Eminonu ve Fatih ilcelerini kapsayan bolgedeydi. Beyoglu'nda, cogunlugu Ortodoks, az bir kismi da Katolik olan kiliseler disinda, baska tarihsel binalar ve sehrin guzel mimari ornekleri gorebilecegimiz binalar bulunmaktadir. Bolgedeki Ermeni, Rum, Yahudi ve daha modern donemlerdeki Fransiz etkisine oranla bakarsak, Alman etkisi cok dusuk bir seviyededir. Fakat bolgede Alman Lisesi disinda, benim dikkatimi son yillarda ceken ve isimlerinin hikayelerini merak ettigim 2 yer daha vardi: Altona Bufe ve Hamburg Kiraathanesi ('Hamburg Cafe' de deniyor).

Tunel Meydani'ndan Galata Kulesi'ne yururken, solunuzda Altona Bufe'yi goreceksiniz. Eskiden sadece pilavci olan mekan son bir kac yildir 1 TL'ye tavuk doner de satmakta. Donerciye, bufenin isminin nereden geldigini sormak icin yaklastigimda, bana su cevabi verdi:

- Bir adam vardi, gelip boyle bizden yiyordu bir suredir. 2 yil once falan koyduk ismi. Bana Altona'dan oldugunu soyledi, oyle bir yer var. Altona'da onun da bir pilavci dukkani varmis, zaten o da benim gibi Sivasli'ymis. Turkcesi de pek iyi degil artik, dedi ki bu bir gun 'neden isim koymuyorsun dukkana? Altona yapsana ismini?'. Isim buradan geldi iste.

Bu, bekledigimden daha farkli bir cevapti. En azindan daha cilgin bir hikaye taharrur etmistim ismin arkasinda. Mesela dukkan sahibi Altonali olup 'memleket'ini ozlemis olabilirdi, ya da dukkan sahibi bir gun Altona'ya gidip Fatih Akin'la (o da Altonali) falan tanismis olabilirdi (gerci bu daha cok bana uygun bir hikaye olurdu)... Esasen, bekledigimden daha soluk bir hikayeyle uzaklastim oradan.

Fakat, ikinci yerin hikayesi biraz daha ilginc:

Tophane'den Tunel'e dogru, Kumbaraci Yokusu'ndan cikarken, solda iyi korunmus, etkileyici bir kilise goreceksiniz: "Kirim Kilisesi" (resim icin link'e tiklayin). Kilisenin oldugu sokaga girerseniz, sokagin sonunda, sag tarafta Hamburg Kiraathanesi'ne varabilirsiniz (ayni zamanda "Hamburg Cafe" ismi de eklenmis buraya). Son birkac yilda, dokuntu bir kulube seklinde gorunen kiraathaneyi, daha alimli bir goruntuye sahip olmasi icin yenilemisler. Gerci simdi de, ahsap cephesi yuzunden kirsal mekanlara daha uygun bir gorunume sahip olmus. Her neyse, benim derdim ismin nereden geldigi idi:

Kiraathanenin fotografini ceker cekmez, kiraathanenin caycisi disari cikti. "hah tamam simdi bana dellencek" diye dusunuyordum ki, adamin tifil, tombul, cok seker bir tipik Turk caycisi oldugunu farkettim. Yaklasip sordum kendisine:

- Merhaba, bu Hamburg isminin nereden geldigini sorabilir miyim?

Cevabi biraz sasirticiydi. Kikirdadi ve cevabi yapistirdi:

- Hehe.. Biliyorsun... Hamburg diye bir yer var... asagida... (denize dogru olan yonu gosteriyor). Gencken oraya almazlardi bizi (kendisi de 30 sonlari, 40li yaslarda belki). Biz de onun acisini cikarmak icin buraya bu adi verdik. Simdi kendi Hamburgumuz var!

Bu aciklama, bu itiraf o kadar tatliydi ki, ayni adam gibi, yuzumun esneyebildigi kadar, agzimin kulaklarima vardigi derecede gulumsedim.

Tabii ki, o 'asagida', denizi gosterdigi yerde... o unlu Karakoy kerhaneleri vardi, ve kim bilir kimler tutmustu Istanbul'daki Hamburg'un yolunu...

Nisantasi-Tesvikiye walking excursion

On a thesis-drained day, I've decided to walk around to get my mind away from things. I did a usual walk in the neighbourhoods of Tesvikiye, Nisantasi and Osmanbey. I have been doing these sort of inspirational, get-away walks since early teen years. This time, for a change, I decided to take pictures and present them here. So you can grasp what I saw when I wrote "gri yuruyus" for example.

Tesvikiye and Nisantasi are among the rich parts of Istanbul, first inhabited by Jewish, Greek and Armenian minorities in the 19th century. World-known brand shops, cafés, art centres and high rental rates determine the character of the area. Many of Istanbul's Art Nouveau style buildings are located here (the rest mostly around Beyoglu). The streets are gridded in a very modern approach and in between the high streets are residential areas with small textile and manufacturing shops increasing in numbers towards Sisli area.

Among these is a street that I believe to have made many astral trips to. One day I actually walked into this street, realising I had previously dreamt about it. Most likely scenario is that, I was taken there by my Mother when I was small, and one day in my teen years, I re-visited the place as it is close to where I live and had a false idea. Anyhow, ever since that day, that street has been special for me and many of my unplanned walking routes passed by it. I recognise this street from a bend it takes at the end of it, which is not so special for this area, yet distinctive. It is called Kuyumcu Irfan Sokak.

Irfan Kuyumcu Sokak opens up to the Suleyman Nazif Sokak which is the home for Pangalti Armenian High School, one of the few remaining schools for the few remaining Armenian minorities in Istanbul. Next to the school is a rather funny shoe-store: Nr. 39. The name must come from the door number of the building. Otherwise, I'd doubt all the shoes in this shop to be of size 39.

Suleyman Nazif Sokak opens up to the main street Rumeli Caddesi, one of the long shopping streets of Nisantasi. At the end of Rumeli Caddesi, is the junction with the long and wide Halaskargazi Avenue. An entrace to Osmanbey Underground Station (1 of only 6 underground stops Istanbul currently has) is here. This is the avenue Armenian journalist Hrant Dink was killed tragically. North end of Halaskargazi is Sisli district, the south end is the long Cumhuriyet (Republic) Avenue leading to Taksim Square.

It is Cumhuriyet Avenue I walked home from Taksim for years and years, meeting the regulars of the avenue: Transvestite prostitutes, abandoned cats near the Turkish State Radio (where I check the temperature from its digital display), soldiers guarding the Harbiye Military House asking for cigarettes and whistling away the people standing in front of the military territory, tourists walking into Harbiye Hilton Hotel, the students of Lycée Notre Dame de Sion. Familiar to and walked by only few, it is one of Istanbul's most diverse, controversial, yet enjoyable walks.

I head back via the new, extremely unnecessary and wrong-investment (due to location, accessibility, lack of demand) poshy shopping mall, City's of Nisantasi. After Nisantasi is back to Tesvikiye with the infamous Tesvikiye Mosque, where celebrities are usually mourned and prayed after before their last journey to eternity. You can sit just in front of the mosque entrance gaze at the people pass by into one of the cafés at the end of the day.

waiting for the ..

yalnız bir yürüyüşe çıkacağım, hava almam gerekecek. gri bir gökyüzü olacak gene tepemde, kulağımda discman'im olacak hala ihanet edemeyeceğim. yeni bir cd yazmış olabilirim, Hamburg'daki ya da Berlin'deki gibi gri olma ihtimali yüksek olacak gökyüzünün. ürpermek istediğim için, çamurlu bir yağmurun yağıyor olmasını dert etmeyeceğim heralde. yeni bir albüm dinliyor olacağım, bordo ceketimin son ayakta kalan düğmesi kopmasın diye parmaklarım arasında sürekli kontol ederek oynuyor olurum heralde kendisiyle. muhtemelen İngiliz gruplarından birini dinliyor olabilirim, ya da cool New York gruplarından birini. üzgünüm ama serin bir havada soğukta tek başıma yürürken müzik zevkim geçtiğimiz son bir iki seneye göre çok da değişmiş olmayacak tahminimce. belki karışık cd'nin içine farklı bir iki janradan bir şeyler atarım.

yalnız en zor kısmı şehirlerin detaylarını hatırlamak. hatırlama kısmı zor değil, zor olanı en ufak detayı bile hatırlıyorken o an soluduğun havanın orada nasıl bir karışım içerisinde olduğunu bilmemek. aslında bilmemek de zor değil, işin en güzel yanı tahmin etmek zaten. eğer kuş olsaydım, zevk için uçuyor olmazdım. izlemek ve görmek için uçuyor olurdum. aynı anda nerede aynı renkleri yakalayabileceğimi görebilmek için uçuyor olurdum, sonunda da o kadar çok yorulurdum ki tünediğim ilk yerde daha önce hiç görmediğim bir şeyin farkına varmanın mutluluğunu yaşardım. çok sıcak bir yaz pazarında sadece güneyli ve zenc göçmenlerin meraklı bakışları arasında ürperdiğim Napoli sokaklarında karanlık bir sokağın ucunda köşede işlenen o kıyımı gördüğüm gibi bir şey olabilir. soğuk bir yağmurun altında, çamurların içinde debelenen bir güzellik. Hamburg'a yedini kere gidersem, bir gecemi Reeperbahn'da konaklayarak geçirmek istiyorum. Bir FC St. Pauli maçı çıkışı olabilir mesela. Bergen'de sokakta yatmaya karar verdiğim gecedeki gibi aniden bir yağmur bastırırsa, zatüre olmadığım müddetçe tadına varabilirim üşümenin. Aarhus'ta bir Mart soğuğunda çırılçıplak denize girdiğim anı anımsarım, ya da "Breakfast on Pluto"da Londra sokaklarında yalnızlığını kovuşturmaya çalışan çocuğun ürperişini düşünebilirim. Her zaman karşıt hisleri anımsayarak dilediği hislere kavuşabilmek insanoğlunun (veya tüm canlı tabiatının) en riyakar karakter özelliği olsa gerek.

İstanbul'un pis halini anımsarım yürümeye tekrar başladığımda. Kış günleri akşam iş çıkışı saatlerinde birkaç saat sonra Aksaray'dan Vefa'ya doğru, oradan Süleymaniye'ye ve aşağıya Unkapanı'na inerken bacalarda tüten isli havanın kokusunu düşünürüm. Fatih'in arka sokaklarından birinde çıkan bir kavgada yediği bıçağın dışarı püskürttüğü sıcak kanın soğukluğunu. Ya da Caddebostan'da veya Nişantaşı'nda sıcak kaloriferden sıkılıp camı açtığında bütün bu karanlığın içeri dolmasıyla gelen ürpertiyi. Sonra çok terlemeye başlayabilirim. Jeff Buckley koymuşsam cd'ye, muhtemelen o şarkıya geçer, Brügge'deki hostelde Rosario'yla tanıştığım gece, o uyumaya gittikten sonra Avustralyalı kızın hostelin giriş katındaki barda Grace albümünü çalmaya karar vermesiyle koridorda bir yandan kitabımı okurken, sadece birkaç gün önce Pere Lachaise'de yağmurlu bir günde ziyaret ettiğim ruhlar gelir aklıma. Jeff Buckley'nin ruhuna Fatiha okurum, dünyanın en iyi biralarından birini sipariş eder, buz gibi biramı içerim. Baharın son günlerinden Edith Piaf'ın filmini izlemek için sinemaya girmeden önce yaptığım telefon konuşmasını anımsar, bir cep telefonum olduğu fikrini tekrar aklıma getirirsem birine mesaj çekerim belki. Ya da mesajı yazar ve kaydederim.

Sonunda gene Cecom'u dinlerim bir noktada. Belki Motosiklet Günlüğü'nü hatırlarım, ya da belki lise sonda aldığım sinema dersinde çekmeye çalıştığımız uzun ve sıkıcı "long shot"ları. Likya Yolu'nda karla karışık yağmur, Gavurağılı'nın tepesindeki çorak araziye hayat veriyor olabilir, yapraklar çamura karışınca garip bir kokuya bürünüyorlar. Nehire bozuk para atarım, eğer bir yerlerden kuzey denizine, oradan misal Elbe'ye karışır da, sonra karaya çıkıp otostop çeker güneylere iner, İtalya'dan bir gemiye binip de Kuzey Afrika'ya geçerse bozuk para, belki sonrasında kervanlardan biriyle cangılların içinden daha da güneye, karşıya Arjantin'e ve sone en güneye Ushuaia'ya ulaşır param. Deniz fenerinin ışığı yansır üzerinden, bir gemicinin gözünü alır, İspanyolca bir küfür sallar gemici, balgamını fırlatır okyanusa, sonra da Norveç'ten ithal ettikleri somonlu sandviçini yer. Global bir dünya tabii bu.

En güzeli, kimselerin olmadığı sakin bir köşe bulurum kendime. Hiç bir binanın bile olmadığı bir yer. Belki otoban kenarı gibi bir yer olabilir, ya da bir kamping bölgesi. Hiç gitmediğim en uzak yerleri düşünürüm. 2008 için koyduğum İstanbul-Katmandu planını gözden geçiririm. Eğer vakit geçmemişse ve ben çok yaşlanmamışsam. Ya da umrumda bile olmaz yaşlılık, "koy götüne" der yürümeye devam ederim nasolsa gerekirse. Eğer sızıp kalmazsam bir köşede Bukowski gibi, ya da evinden kovulmuş bir Beckett gibi. Seyrettiğim güzel filmleri ve seyrettiğim kötü filmleri düşünürüm. Yaşadığım abzürd anıları. Berlin'de master programlarına başvurmak için şansımı denediğim günlerden birinde, Internet'te bir üniversitedeki "öğrenci bilgilendirme günleri" başlığı altında bölüm tanıtımı sanıp kalkıp gittiğim olayın, final sınavları öncesi ders değerlindermesi örneğinde olduğu gibi. Fantastik gerçeklik sendromunu yaşarım. "Medya yönetimi" tanıtımı diye gidip 5 Alman kız ve düzgün İngilizcesiyle ders anlatıp benim nereden ve neden oraya geldiğimi kestirmeye çalışan ama varlığımı yadırgamayan Alman hocanın anlatımında Leonard Bernstein hakkında izlediğimiz belgeseli anımsarım. Bir 80'ler Atıf Yılmaz filmindeki gibi, karanlık bir dekorun içinde, hiç de ait olmadığı bir yere konuşlanmış bir karakter gibi biraz dışarıdan, ama biraz da katılımcı olarak takip ederim. Aynen hayatın tümüne yaydığım tarz gibi.

My Morning Jacket varsa eğer cd'de, Danimarka'da bunalıp saatlerce bisiklet sürerken ağlamaya başladığım anları hatırlayıp sırıtabilirim. Nostaljiden sıkılıp kendime güzel bir küfür sallayabilir veya tekrar "Hey You" yu üstüste 45 kere dinleyebilirim. Dünyanın en basit ve güzel sololarından birinde tekrar kendimden geçerken, eski sevgililerimi, eski şehirlerimi, ayaklarımın altındaki nasırı, yapmam gereken işleri ve tanımadığım herkesi düşünürüm. Noviembre'yi, Im Juli'yi düşünürüm, sonunda ne düşüneceğini düşünerek hiçbir şeyin düşünülemeyeceği fikrini tekrar anımsarken, hayatın milyarlarca bilinmeyenli basit bir algoritmik denklemden oluştuğunu hatırlarım. "Fountain"ı ikinci kez seyrettiğimde Aronofsky'ye karşı oluşacak hayranlığımı bildiğim için, ikinci kez seyretmeyi tekrar ve tekrar ertelerim. Bir galeriye girerim, belki Bauhaus Archiv gibi içinde renk odaları olan eğlenceli bir şeydir, belki Prada gibi sıkıcı ve kocaman bir müzedir, belki "bu resimde ne anlatmış anlayabildin mi?" diye soran Fransız kıza cevap verirken yanımdan uzaklaştığını farkederim. Belki bütün duvarlar, resimler ve heykeller teker teker uzaklaşmaya başlarlar. Bergama elimin altından kayıp gider, İştar Kapısı yerle bir olur, bisikletin tekerleri parçalanır, bordo ceketimin son düğmesi kopar, çığlık atarak aşağı düşen insanların görüntüleri siyah kareler halinde birer birer ekranda patlar, karnaval sona erer, herkes evinin yolunu tutarken ortada kocaman bir boşluktan başka hiçbir şey kalmadığını gördüğümüzde hüzünle birbirimize bakar, yakınlaşırız insan alemi olarak. Gider soğuk bir bira söyler, televizyonu açar, Abramovich'in kibirli bakışının altında Chelsea'nin yediği gole sevinirken, Putin'in yeni bir gaz anlaşmasına imzası haberi altyazı geçtiğinde Berlin'i soğuk kış günlerinden ikiye bölen duvara okkalı bir küfür sallar, eski radyo programlarımdan birinde çaldığım bir şarkıya geçerim cd'de.

çizgilerin dansı

odtü'yle tanışıklığım yaklaşık 3 yıl öncesine dayanıyor. ilk gelişimden beri beni çeken, "kampüsü" olan ve kendimi üniversitede gibi hissettiğim yer. ve gene soğuk bir kış gününde, ayaklarımın götürdüğü yere gidiyorum. Hasan odada uyuyor, ve ben, en son 2 yıl önce çok güzel bir Mayıs güneşinin altında futbol oynadığımız Mimarlık Fakültesi'nin arkasındaki futbol sahasını görmek istiyorum. ve daha sonra, tam da 2. sınıfta "mimarlık..?" düşüncelerimin başladığı ve "en azından mimarlık'ta okuyan bir kız arkadaşım olsa iyi olur" cinliğine dönüştüğü zamanlarda tanıştığım Mimarlık Fakültesi'ni de ziyaret ederim düşüncesi kaplıyor zihnimi.

gökyüzü pırıl pırıl, en sevdiğim hava: soğuk ve keskin, ama açık ve berrak. gökte yıldızlar, incecik bir hilal, tuğlaların kızılı lambaların turuncumsu sarısı ile karışıyor. heykellerin buz mavisi ve üzerine yürüdüğüm parkelerin kirli beyazı. kenarlarda belli belirsiz kar birikintileri ve "aman kaymayalım" buzlanmaları. sarı çizgili yeşil ayakkabılarımdan içeri ürpertici bir rüzgar giriyor. ayaklarım, sadece heyecandan değil, gerçekten de soğuktan da üşüyor bu kış ilk defa.

"sosyal bilimler" fakültesinin yanında buluyorum tekrar "Mimarlık Fakültesi"ni. babamın, eskiden hep "Avarel" diye referans verdiği MM (Merkez Mühendislik) ile başlayan fakülteler zincirinin son binalarından biri olarak. avlusu, avlusundaki çeşmesi, heykelleri ve çizgileri ile diğer binalardan hemen ayrılan fakülte. ve tabii, mimarisi ile de.

çekinerek giriyorum binaya. öncelikle, 23 ocak tarihli, yüksek lisans öğrencilerinin sunumlarının listesini görerek ve "bir gece daha mı geçirsem burada?" diyerek. çekinerek ve heyecan ile giriyorum. "mimarlık..?" düşüncesinin yerleştiği ilk andan beri alışılagelmiş çekingenliğim. loş koridorlar, şirin mi şirin asma katlar, içinde birkaç öğrencinin, final döneminin ardından ısrarla çalışmaya devam ettiği stüdyolar ("çilehane"ler), duyuru panoları, kent planları, maketler, çizimler ve birkaç tane kocaman fotoğraf. beni mimarlık'a çeken küçük objeler. hiç girmediğim, hep merak ettiğim. aynı küçüklüğümde, sırf çıkış ucunda babam beni bekleyemiyor ve beni o büyük top havuzunda bulamayacak diye içine girmeye cesaret edemediğim ve oyun merkezinin iki katına birden yayılmış, Ataköy Galleria'daki o uzun kaydırağa karşı hissettiğimki gibi bir heyecan. ya da Barış Abi'nin ite kaka bana bisiklete binmeyi öğretmesinden sonra, Marmaris'in en hızlı bisikletçisi olduğunu sanmama rağmen benden daha hızlı bisiklet kullanan arkadaşlarımı gördüğümde, "aslında ben de gidebilirim böyle ama sanırım tehlikeli olduğu için yapmayacağım" diye düşünürken hissettiğim heyecan ve çekingenlik. bunlar gene o hissettiklerim..

ve alt katta, daha önce hiç görmediğim o kapıyı görüyorum bir anda. tavan ışıklarının yarım yamalak aydınlattığı, tavana kadar uzanan eşiğine rağmen, o alanın sadece yarısını kaplayan bir nevi "orta dünya'ya açılan" cüceler kapısı. önümden dışarı çıkan 3 öğrencinin arkasından bilinmeyene adımı atıyorum. ahşabın sıcaklığından, betonun soğukluğuna; kışın karanlığından, şimdi ayağımın altında uzanan ankaranın ışıklarına çıkıyorum. ayaklarım bir kez daha doğru yere sürükledi beni. çizgilerin dans ettiği yere.

tekrar binanın içine girerek, koridorun karşısındaki, ilk girdiğim kapıya yönleniyorum dışarı çıkmak için. tek bir bölüm kalmış görmediğim, yeraltındaki o ufak stüdyo'nun girişi. aslında bu fakülteyle ilk tanıştığımda içeride harıl harıl çalışanları görüp "en azından... kız.." cümlelerini kurduğum stüdyo. ama oraya yönlenmiyorum. fazla ilgimi çekmeyecek sanırım. hayır, başka bir kapıyı görüyorum.

ingilizce bir yazı: final sınavı soruları- lütfen sorulardan birini seçip, sayfanızın ön yüzünü geçmeyecek şekilde cevaplayınız:

1. Rem Koolhas'ın SMLXL (small medium large x large) kitabının dayandığı düşünce temelini açıklayınız..

...
evet, bütün bunlara beraber şaşırabilirdik. sarılarak.


anayoldan, kültür-kongrenin yanından geçip göbekten sola doğru dönerek, stada el sallayarak, çarşı üzerinden yurtlar bölgesine yollanıyorum tekrar. etrafımdaki insan sayısı artıyor. inşaat'ın önünde oturan adamın heykeli, fakülteler arasındaki yol boyunca uzanan büstler, şehir efsanesine dönüşmüş "kız" heykeli; hepsi canlanmış ve soğuk kış yıldızlarının altında ağır ağır gidiyorlar gitmeleri gereken yerlere.

ben de artlarından, yanlarından ve önlerinden. ayaklarımın beni taşıdığı yere.

gri yürüyüş

sunum kötü geçti. gene bir yürüyüş hali buldu beni. gündüz, gri bir hava, yağmur çiseliyor, daha sonra sağanağa dönüşecekti. kaybetmiş adam yürüyüşü. anneme "güle güle" dedim, teşekkür ettim sunuma geldiği için.

gene kulağıma taktığım müziği, İstinye'ye doğru yürümeye başladım. umarsızca su sıçratan arabalardan kaçabilmenin en iyi yolunun deniz kenarı tarafındaki geniş kaldırıma çıkmak olduğuna karar verip, karşı tarafa sıçradığımda farkettim tekrar uçsuz bucaksız gri gökyüzünü ve altındaki yeşil-lacivert denizi. arkada Emirgan-İstinye arasında uzanan tepeler ve konaklar başladı. sandığımdan daha bile kısa süreceğini sandım yürüyüşün. ama, bu, o beklenmeyen ve "ayakların götürdüğü" yürüyüşlerden biriydi. önceki başarısız gece yürüyüşü gibi değil, yazdan beri ilk defa ayaklarımı dinleyebildiğim yürüyüş.

maslak yokuşunu da geçip istinye'ye devam ediyorum. başı kapalı bir grup, servis bekleyen kız öğrencinin yanından geçiyorum. kulağımda müzik. etrafımdakilere bakıyorum. balıkçının zar zor yanan sarı ampulleri, ve şiddetini artıran yağmur. 10 yıl öncemi ve 15 yıl sonramı görmüyorum. yanımdan geçen çocuklar ve adamlar benim geçmişim ve geleceğim değil. ama gene aynı kamuya mal edilmiş kaldırımların üzerine koşarak çıkıyoruz park etmiş araba yüzünden caddeye inip de, geçen arabalar bizi ıslatmasın diye kaçarken. o bakışlar benim bakışlarım değil, ve onlar yalnız yürümüyorlar. çünkü benim kulağımda müzik var. kimseyi dinlemeden kendi hikayemi yazmaya devam edebiliyorum. küçük burjuva şımarıklığımla herkesin arasından yürüyüp, denizin kenarından tatlı tatlı seyir alabiliyorum. ya da herkes gibi, en doğal hak olan nefes alma ve en güzel meslek olan yürüme'yi tecrübe ediyorum sadece.

gri olduğu kadar ıslak ve soğuk olmaya başlıyor. kışları sevmeye başladığımı yeni yeni hissetmiştim son yıllarda. kış soğukluğu, çünkü belki en üşüdüğüm anlarda bile bir şekilde sıcak kalacağımı bilmenin rahatlığı. İstinye tepelerinde önce konaklar, ve sonra kışları sevmeyen gecekondu mahalleleri başlıyor bu sırada. limanın içinden geçerken, müzik sert bir hal alıyor, ve o an yazamadıysam da tüm bunları, şimdi hatırladığım kadarıyla hislerim de kabarıyor. kışları sevmeye başlamışım. soğuğu hissetmek istiyorum. iliklerime kadar. ama paylaşmak istiyorum. senin de benimle olmanı istiyorum bu soğuklarda. bembeyaz kesilen damarlarıma dokunmanı istiyorum. kanını istiyorum içimde. bahar sabahlarına uyanmak gibi, sırılsıklamdan kuruya kaçmak ya da hiç dışarıya çıkmamış olmayı. ama aslında en fazlası; artık iyiden iyiye sağanağa dönüşen bu yağmurda fütursuzca ıslanırken bir şey söylemeden aynı yolu yürümeye devam etmeyi.

ve gene karşımda ayaklarımı baştan çıkaran bir şey beliriyor. merdivenleri görüyorum iki ahşap konağın arasından İstinye'nin sırtlarına çıkan. hiç düşünmüyorum bile. araba geçişinin yavaşladığı bir anda su birikintisinin üzerinden becerikli bir şekilde sıçrayarak karşıya geçiyorum. merdivenleri çıkıyorum. tepeleri çıkmanın her zaman en doğru olduğunu (ve artık sırf doğru olarak görmeye başladığım için sıkılmaya başlamaktan bile korkmayacak kadar kesin bir doğru olduğunu) anlayalı birkaç sene oldu. Granada'da, Bergen'de, Cihangir'de, Mudurnu'da, dünyanın her yerinde belki de.. sen geliyorsun tekrar elime, seni çekiştirerek yukarı çıkarmak istiyorum. dünyanın her yerini gezmek değil, bütün dünyayı yürümek isteyebilirim. zaten hep istemiştim. aslında belki acı bir şekilde farkediyorum tam da tepeye çıkıp, yeni bir araba yolunun üzerinde yürümeye başladığımda: en huzurlu anlarım, çoklukla tek olduğum anlar. ama aynı zamanda biriktirip, hayalleri kurduğum, gerçeğin içinde yaşarken masalı hissettiğim anlar. sonuçta hepimiz kendi hikayelerimizi yazıyoruz. ve benim tam da bunlara ihtiyacım var. acaba bunu anlayabilir misin? bütün bu yalnızlıklarım, dağ yamaçlarında düşünme hasatına verdiğim yürüyüş anlarında kabaran duygularım. işte bunlardı o karşılaşmaya kadar biriktirilen deneyimler. gene onları biriktiriyorum dersem saygı duyar, hatta gelecek için ümitli olabilir misin?

masalları seviyorsun. her gün masallar yaşamak istiyorsun. masal kahramanlarını örnek veriyorsun bazen gördüğün yerlerden. ama aslında ben de masalları seviyorum, kahrolası gerçekliğin (ki, onu da seviyorum) içinde ara sıra masallar anlatmıyor muyum ben de? işte bu onlardan biri. belki biraz sabır, belki biraz niyet gerekli. ben sana her gün masal vermeyi vaat edemem. sen her gün ufak masallar isteyebilirsin. ama ben sana arada bir büyük masallar verebilirim. bunu hissedebiliyor musun?

tam bunları düşündüğüm anda, "beklediğim oluyor" diyebilmek için yarattığım bir beklentinin farkına varıyorum. telefona bakıyorum. sadece 3 dakika ile kaçırmışım. 3 dakika önce aranmışım. evet, sonuçta sunumum vardı, ve sunumum bu saatlerde bitecekti. aramama anlaşmamıza rağmen bu saatte aramasını beklemek doğaldı. ya da belki de, aklına gelen "önemli" bir şeyi sormak için bile aramış olabilirdi. ama, hissettiğini hissettiğim için aradığını düşünmeyi yeğledim. ne de olsa düşünmek istediğim buydu. kendi hikayemi yazıyordum, kendi masalımı ya da. hepimiz böyle yapmıyor muyuz aslında? kendi hikayem bu hisler üzerine kuruluydu.

tam da doğru bir zamandı belki de. gene, belirli zaman sonra dönüp baktığımda, gittiğim yerleri hatırlayıp, oraya tam da nasıl geldiğimi bilemeyeceğim yolculuğu oluşturan o hislerin sona ermesi için doğru zamandı. çünkü yol da bitmişti. tekrar ana caddeye dönmüştüm, ve bütün bu hikayeler, yollar tekrar "geri"ye döndüklerinde coşkularını kaybederler. iyice sırılsıklam olmuştum. beni maslak'a çıkaracak minibüslerden birine attım çırılçıplak bedenimi.

gece yürüyüşü

uzun zamandır gece yürüyüşü yapmamıştım. evden çıkıp teşvikiye meydanı'na doğru yürüdüm. yılbaşı süslemeleri çoktan sokakları kuşatmaya başlamış bile. dolmuşların kalktığı sokağı gene "burn" kapmış. "ateşli geceye" 11 gün bilmem kaç saat kaldığını söylüyor dijital pano. yılbaşı gecesi altından akacak olan keşmekeşin hemen üzerinde o dijital panonun, tam saat 12yi gösterdiği sırada üzerine isabet edecek bir molotof kokteyli ile cayır cayır yanmaya başladığını görüyorum. ışıktan kaçıyorum.

gece yürüyüşleri, trafiğin azaldığı, yeteri kadar geç yapılırsa, yalnızca, köpeklerin, yalnızların, aklı karışıkların, çiçeklerin içeresindeki çöplerde yemek arayanların ve sokak lambalarının hükmettiği bir ayine dönüşüyor. rumeli caddesi'ne çıkıyorum. yazın sonlarına doğru sıcak bir akşamüstü melteminin sürüklediği Kurtuluş'a kadar gidebileceğimi sanmıyorum. ne o kadar derin buhranlar içerisindeyim, ne de sol bacağımdaki ağrı buna elverişli koşul sağlayacak durumda. Pangaltı'nın içine doğru, beni tekrar Valikonağı'na bağlayacak sokağa dalıyorum. migreni olan biri olarak, ışıktan ve sesten kaçışım olması gerek bu gece yürüyüşlerinin, ama kulaklarımdaki bangır bangır gürültü ve sınırlarötesinden gelen o kör edici ışıkla ne kadar migren savuşturulabilir bilmiyorum. en azından soyut migren için yeterli bir kaçış planı.

astral seyahatlerimde, bebekliğimin sokağı olan sokağa dalıyorum. rüyalarımda hep öbür tarafından girip şimdi daldığım taraftan çıktığım sokak. ve, o zamanlar gökyüzü o kadar büyük ve uzaktı ki, binaların tepelerinin de gökyüzünde olduğunu düşünürdüm. hiçbir zaman sokağın sonunda sola kıvrıldığını unutmadım ama her zaman gerçek hayatta yıllar sonra (ki bu birkaç yıl öncesine tekabül eder) bu sokağa dalıp da "aradığım sokağı buldum" dediğim andan beri bu sokağın bu kadar küçük olduğunu da farketmemiştim. ne de sokağın sonunda Pangaltı Ermeni Lisesi olduğunu. yolculuğun en karanlık bölümü, ve sanırım en çok çağıranı da aynı zamanda.

tekrar Valikonağı'na çıkarken kırmızı ceketli kızla kesişiyor yolum. korkarak bakıyor yalnızlığıma. aynı yönde ve aynı sokakta yürüyecek olmamız biraz endişelendiriyor beni. karanlığımı vermek istemiyorum; ya da yönümü değiştirmek. planımı bozup tekrar Teşvikiye Caddesi üzerinden dönmeye karar veriyorum eve. malesef planladığımdan çok daha erken aydınlığa dönmüş oluyorum. ve kuru gürültüye. zaten hayatımın bu evresinde, üretkenliğim de kısıtlanmaya başladı. ama aydınlık çağrı'yı kovmuyor, aksine erken gelen huzursuzlukla birlikte, müthiş bir mide travmasının başlangıcının habercisi oluyor.

eve doğru inen sokağa geldiğimde kararımı veriyorum. onu aramadan ve sesini duymadan uyumak zulüm gibi gelecek. yeteri kadar verimli bir gece yürüyüşü yapamadığımı zaten bu noktada kavrıyorum. tam da Pangaltı'da aramayı düşünürken, yalnızlığımı kesen o engel çıkmasaydı karşıma, şimdiye dek çoktan sesini duymuş olabilirdim. kapanmış bir dükkanın içinden camın kenarında korku dolu gözlerle, yardım isteyen bir köpek havlıyor dışarı doğru. tam 4 yıl ağzındaki dükkanın önünden sırasıyla iki taksi geçerken, karanlık sokaktan bir adam bana dik bir şekilde yolumu kesiyor ve bir başkası da taksilerden birine biniyor. bütün bu ufak bahaneler, köpek için "yardım etmemekten" duyacağım pişmanlığımı azaltan dış etkenler. köpeği unutuyorum. yürüyüşlerim genelde, bir yere "varım" veya "doyum" noktasında biterler. olmuyor bu sefer sanki. sesini duymam gerekiyor.

ilk defa gece yürüyüşünde üşümeye başlıyorum. eve geliyorum. arıyorum. "iyi geceler" diyorum.